هوای مه آلود خزرناک
می بارد،
بر شیروانی ها و دلتنگی ها؛
و روح جنگلی رو به خزان،
 از برگ درختی به یادگار
-همچون توتمی-
لای کتابم مسخ می شود.
کلمه می شود؛
تا ببارد بر صفحات سفید.