مکان امن نوشتنم عوض شده. اینجا دیگر خطوط موازی نوشتنم را هدایت نمی کنند وخط خوردگی معنایی ندارد. دیگر فریب رقص دست خطم را نمی خورم. سروکارم با این خطوط سربی است که زمخت وبی تعارف از من املای بی غلط می خواهد. و دیگر می دانم یک"تو" ایی پشت این خطوط هست "تو"یی که حظور سنگین اش را احساس می کنم.دیگر باید مواظب باشم. اینجا جایی برای نوشتن شطحیات نیست. باید حرفهایم را لای هزار زرورق رنگ و وارنگ بپیچم...باید بدانم چه میگویم...باید....باید ...
و با وجود این بایدها اینجا را دوست دارم.احساس خوبی از بودن به آدم می دهد و دلت را خوش می کنی به این"تو" هایی که نگاهشان بر این خطوط می لغزدو می خواهی نگاهت را با آنها قسمت کنی...چه تحسینت کنند وچه تکفیر...
+ نوشته شده در یکشنبه نهم خرداد ۱۳۸۹ ساعت 12:36 توسط آزاده.میم
|